Cruz de Hierro

Het was mistig op de ochtend dat wij ertrokken uit Rabanal del Camino. We hadden geslapen bij de Engelsen en een eigen potje gekookt en gegeten in de gigantische tuin in de zon onder genot van een goed glas wijn. ´s Morgens opgestaan met een uitstekend ontbijt klaargemaakt door de hospitaleros, koffie,thee geroosterd brood en jam, fantastisch daarmee kun je de berg op. Een buurvrouw wist te vertellen dat het boven op de berg veel laaghangende bewolking aanwezig was en in het dal prachtig weer zou worden, daar moesten wij jammer genoeg niet naar toe. In de vroege koude morgen liepen wij de 7 km naar boven langs Foncebadon (het hondendorp), we hebben een hond gezien verder veel mist en stille huizen en een restaurant dat niet open was, koud en guur, dus verder naar het kruis boven op de berg van 1500 meter. Ik vind het evenals vorig jaar een indrukwekkende plek, voor Marianne was het gewoon geweldig dat we boven op de berg van 1500 mtr waren aangeland. Ik had mijn steentje weer meegenomen maar kon moeilijk weer allerlei goedbedoelde en verkeerd uitgepakte zaken in het steentje achter laten. Dat had ik vorig jaar al gedaan. het steentje was in de grote berg stenen niet meer terug te vinden en dat hoort ook zo. Al onze gedachten die we in een steen achter laten worden opgenomen in het grote geheel van wat we met elkaar daar achter laten. Kleine of grote zaken worden onbelangrijk gezien in het licht van de eeuwigheid. Dus het is goed om te merken dat ook mijn steen daarin opgenomen is. De steen die ik vandaag achterlaat is een gepoljste steen van de weg naar Santiago .
Hij is niet zo groot, dat ben ik ook niet, het is maar een klein steentje in de berg van stenen, toch maakt mijn steen ook deel uit van deze berg. Hij is gepolijst, wat platgeslagen of bijgeschuurd en er ontbreekt hier en daar een stukje en er zitten wat barsten in. Zo is het mij ook vergaan, evenals dat steentje ben ik ook gepoljst in de loop der jaren. Dat begon al bij mijn moeder, het gezin, de school, de eerste werkervaring, door te gaan samenleven enz. enz. telkens opnieuw wordt je bijgeschaafd, loop je butsen en deukjes op en ontstaan er scheuren in het geheel. Dit maakt tot wie ik geworden ben en dat is al heel wat, dat ik een onderdeeltje ben met een eigenheid die deel uitmaakt van het grote geheel. Het geheel kan niet zonder het individue en omgekeerd kan ook niet. Bij zo´n berg stenen wordt je daar je weer eens bewust van. Het maakt ook dat ik vandaag hier met Marianne rondloop in de laaghangende bewolking bij het ijzerenkruis op het hoogste punt an de berg. Dat wij hier samen zijn en dat wij de afgelopen weken samen geploeterd hebben door het onvoorstelbare mooie Spaanse land, op weg naar Santiago. Marianne heeft lang gezocht naar haar steen. In het begin zag zij wel mooie ronde, witte stenen, die zij niet meegenomen heeft. het was te ver om de stenen te sjouwen. Nu legt zij tot mijn verrassing twee stenen neer,
de ene een beetje bol met een platte kant de andere steen wat donker en klein ernaast. Zij wil mij de betekenis hiervan niet vertellen omdat ik dat vorigjaar ook niet gedaan heb en zij nog steeds nieuwschierig is naar de betekenis van mijn steen. Voor mij was het zo klaar als een klontje, voor haar kennelijk niet. Als ik analyseer is zij eigenljk teleurgesteld dat zij niet zo´n mooi rond wit steentje heeft neergelegd, symboliserend dat alles mooi, gaaf en heel zou moeten zijn. Nu zit er meer symboliek in, rond met een plat kantje, niet alles is wat het lijkt zou een goede metafoor kunnen zijn. Ik blijf zitten met het kleine donkere steentje, zouden dit de gedachten zjn die zij achter wil laten, de teleurstellingen in het leven? Ik weet het niet en vraag mj af of ik er achter kom. We lopen verder een stukje het dal in naar Manjarin waar een herberg staat die als de primitiefste van de Camino wordt beschouwd, slapen in een oud gebouw op een matrasje en ´s avonds bij het kampvuur. We worden wel harteljk ontvangen met koffie en een praatje geweldig op 1400 mtr hoogte. We nemen vrolijk afscheid en klimmen nogmaals naar de volgende top omdaarna stijl af te dalen naar El Acebo. We hebben het dan wel even voor vandaag gehad, na de top kwam het zonnetje door en het landschap ontvouwde zich tot een geweldig imponerend panorama waar we doorheen gingen, het werd warm en zelfs kregen we het heet en het pad dat steil afliep en bezaaid lag met keien voor de pelgrims een behoorljke hindernis werd.

Op naar boven

Gisteren en dagje rust in Astorga, toch wel lekker als Marianne even een griep aanval krijgt, je hebt meteen rust, een goede slaapkamer en kan eens lekker bijkomen. De griepaanval was gelukkig van korte duur, gisterenavond zaten we al weer aan de wijn, meloen en vis. Het eten smaakte weer fantastisch, mogelijk was de griepaanval te wijten aan de weersomstandigheden en /of een niet zo frisse herberg. Verbazingwekkend hoe je je ineens heel berioerd kan voelen en vervolgens na een paar pilletjes, een slaapje en wat lekker eten weer het vrouwtje kunt voelen.
Gelukkig maar, een dagje Asrorga is al meer dan genoeg meerdere dagen was niet gezellig geworden. Dus vandaag weer opstap de natuur in, op weg naar Cruz de Ferro het hoogste punt van de tocht naar Santiago 1500 mtr. Dus vandaag weer bergje op een heel ander landschap dan dat we de afgelopen weken gehad hebben, het landschap was adembenemend mooi, ruim zicht over de vallei en paadjes voor de pelgrims die enigzins aan de veluwe doen denken, maar dan niet vlak maar omhoog. We zien weer veel nieuwe pelgrims, het blijkt dat er steeds mensen stoppen of de bus nemen en stukken overslaan of starten in plaatden die voor ons niet logisch zijn.
We lopen daardoor vaak in colonne en op sommige plaatsen kan het druk zijn, vooral ´s morgens bij de koffietenten komen ze handen te kort. Het geeft een opleving aan de plaatsjes langs de Camino, als er geen pelgrims geweest zouden zijn waaren veel plaatsjes al lang doodgebloed. We stoppen elke dag omdat we 20 km lopen zo tussen 13.00 en 14,00 uur wat een goede tijd is om een slaapplaats te krijgen. Vandaag in een augberge van de paters in Rabanel del Camino gestopt, die gerund wordt door het Engelse Genootschap en we worden verwelkomt door een Nederlander die de Engelsen helpt. Best wel prettig om even met een landgenoot te praten.
Tegen het eind van de middag lopen de herbergen vol en worden de matrasjes te voorschijn gehaald, we blijven ons dus maar aan de 20 km houden dat is wel zo prettig.


Adios

Dirk en Marianne

Pelgrim griepje

We zijn gisteren na 20 km gestopt in een armoedig dorpje, een herberg in een voormalige pastoriewoning en verder was er niets in het dorp, geen cafe, winkel of andere ontsnappingsmogelijkheid. We werden ingeschreven door een aardige knul die vroeg of we ook wilden meeeten, wat we maar gedaan hebben en of wij een pilsje wilden, om 13.30 uur. Kennelijk heeft hij ervaring met pelgrims, wij sloegen het aanbod nog even af maar toen wij de tassen even geparkeerd hadden en in de tuin zaten hadden we toch wel trek.
Ik heb een pilsje en wijntje gehaald, bier begrepen ze nog, wijn niet, ze dachten dat ik een glas wilde, nee dus en toen ik een drinkbeweging maakte en nogmaals vino zei werd ik ineens begrepen en kreeg ik een bierglas met wijn mee, daar kon je wel een middagje op teren en toen even later de herbergier naar buiten kwam met brood en koud vlees was het feest kompleet en hebben we lekker in de tuin gezeten om bij te komen van onze tocht en vooruit te kijken naar de komende dagen. We zijn vanuit de vlakte tussen Burgos en Leon weer in de heuvels terecht gekomen en gaan op naar de bergen (1500 mtr). Het is leuk om weer in een ander wisselend landschap te lopen, vanuit de vergezichten naar wat zou er achter die heuvel liggen! De kok van de Herberg kon er wat van en we hebben een betere Caminomaaltijd genoten samen met Italianen, een Belg, twee Fransen, een Ierse en een Braziliaan.
Het is onvoorstelbaar wat eten, een glas water en wijn niet teweeg brengt en hoe je instaat bent met elkaar te communiceren, waardoor is dat in het echte leven zo moeilijk!!!! Vandaag vroeg opgestaan en we dachten ontbijt te zullen krijgen (stond in de folder) in het niemandsdorp, van de herbergier. Maar deze was in velden nog wegen te zien, dus we moeten ons behelpen met water, yoghert en banaan. Ook niet gek maar een lekker bakkie koffie op dit vroege uur zou wel lekker zijn geweest. Marianne was niet zo lekker vandaag, had slecht geslapen, de afstand tot het bovenbed was klein, waardoor claustofobische gadachten ontstonden, alles deed pijn in de ledenmaten en wees op een aanstormende griep. Maar u kent Marianne ook zij is niet snel te stoppen en ging dapper op weg en sleepte zich 10 km voort tot de volgende plaats. Koffie met; nee geen cognac, maar wel croissant deed wonderen ze voelde zich een stuk beter. We hebben de plaatselijke kerken in Astorga bezocht, inkopen gedaan en toen zakte de stemmeing toch weer en sloeg om. Marianne zou thuis het liefst in bed willen liggen, helaas een stukje te ver weg.
We gingen informeren bij een Casa naar een kamer om weer even op krachten te komen, de eigenaar was Nederlander en die had een beter idee, in de Herberg hadden ze twee persoonskamers, was dat niet een optie, hij belde wel even en ja hoor er was nog het een en ander vrij en hij reserveerde. Deze aardige actie scheelt ons wel 60 euro, de kamer in de herberg is voor ons beide 10 euro, bij een particulier hadden we zeker 60a 70 euro betaald, dus weer engeltjes op onze weg en nu maar hopen dat Marianne kan herstellen en dat we morgen verder kunnen.


Adios

Dirk en Marianne

Nog 288 km

Vanmorgen voor zevenen vertrokken uit Leon, we hadden goed geslapen op een kamer met acht bedden en zes personen. Er waren nadat wij waren gaan slapen en voor we wakker werden pelgrims op de kamer gekomen en vertrokken in de nacht en vroege morgen zonder dat wij dit echt in de gaten hadden. Dus zo kan het ook.
Toen wij om 6.15 uur opstonden hebben we het zelfde gedaan en heel zachtjes zijn we weggeslopen. We zijn altijd weer blij om buiten te zijn, het is binnen erg warm. Lekker koffie gedronken, banaan en yoghert gegeten en op weggegaan door een ontwakende stad. We hadden zo´n vijf km nodig om de stad uit te komen en al naar gelang we vorderden nam het verkeer toe. Bij het plaatsje La Virgen del Camino even koffie gedronken, breed lachend kwamen onze Spaanse vrienden eraan zij hadden in een andere herberg prima overnacht tot onze verbazing. 150 man op twee kleine slaapzalen, later spraken we nog pelgrims die om 5 uur en half zes waren weggegaan door de warmte en de onrust in deze Herberg waar zij niets van hadden gemerkt.
Het is in de buitenlucht veel beter dan in zo´n bedompte ruimte. Bij Virgen hebben we de alternatieven route genomen over onverharde weggetjes en langs leuke dorpjes. De Camino Frances ligt vanaf hier de volgende 50 km begraven onder het asfalt, waarover vrachtwagens razen en je op een klein paadje naast de weg het voortdurend gedender mag aanhoren. Wij en nog een aantal pelgrims zijn niet zo fanatielk of juist wel, wij genieten meer van de stilte, de natuur en de rust en die kregen wij ruimschoots. In Villadangos del Paramo zijn we gestopt in een herberg genaamd "Jezus".

De muren zijn volgeschreven met teksten door pelgrims en muurschilderingen, het geeft een bond uiterlijk aan deze herberg, met een binnenplaats en buitenslaapplaatsen. Wij hebben een kamer met drie stapelbedden tot nu toe voor onszelf. We gaan vanavond maar zelf koken er zijn hier twee fantastische keukens zonder grafity.

Groeten

Dirk en Marianne

Op naar Leon

We hebben lekker gekookt met drie duitse pelgrims in de herberg. We hadden ineens zin in lekker eigen gekookt eten en vonden een paar kandidaten die wel met ons mee wilde doen. Gewoon spagetti en slade met meloen toe. Wij op zondag naar de plaatselijke kroeg anex dorpswinkel en hebben zowat de winkel leeggekocht tot verbazing en verrassing van de eigenaarresse.
Ze had en toverde van alles voor ons op tafel van peper tot olie en azijn, macaroni, tomaten en zelfs eieren en sla lagen in de winkel, we vonden ook nog paprika´s en peper kregen we gratis we moesten het molentje wel zelf ronddraaien.
Wauw koken met twee duitse vrouwen en Marianne in de rol van chef kok werd er noest gewerkt en een heuse maaltijd op tafel gezet, wij mannen waren voor de wijn, het water de tafel dekken en de afwas goede verdeling. Iedereen vond dat Marianne mocht blijven uitstekend gekookt en er werd goed gegeten. We hadden toch te veel er liepen nog wat bescheiden Polen rond die eerst niets moesten weten van een hapje macaroni en toen ze over de streep waren zelfs twee borden opaten, onder goedkeurend hhhhuuummmm, lekker etc. Het laatste restje ging naar een pelgrim die 50 km had gelopen en alleen met een stukje brood zat, hij was heel verguld met de maaltijd en nog gratis ook. We sliepen op een half volle slaapzaal ook wel eens lekker en rustig en werden niet voor zessen gewekt. De eerste km naar Leon zouden we lopen en afhankelijk van de knie van Marianne en de enkel van mij of wij het laatste stukje door de industriewijk de bus zouden pakken. Er waren meer pelgrims die de bus zouden nemen maar bij het busstation zagen ze ons niet, hevige discussie hoorden wij later of wij toch zouden zijn gaan lopen, dat konden we als oudsten niet maken tegenover de jongeren. Dus toen wij een aantal halten verder instapten ging er gejuich op in de bus en we voelden ons weer opgenomen in de pelgrimfamilie.
We trekken onderhand op met heel wat bekenden en zeggen geregeld Hola als we weer iemand tegenkomen. Vandaag Leon gedaan we zouden eerst gaan slapen bij de zusters 150 bedden op kleine slaapzalen en mannen en vrouwen gescheiden zo lazen wij, om half tien binnen naar de kerk en slapen, toch maar naar de andere herberg gegaan even buiten het centrum, lekkere kamers voor zes personen op een lange gang met wel 20 kamers.
Ik heb hier vorigjaar ook geslapen en dit was goed uit te houden. Leon gezien, de kerk, de binnenstad vor een dagje wel aardig we zijn toch wel blij als we moe in de herberg aankomen van het slenteren dat we morgen weer de lanen op gaan en de velden in, het laatste stuk naar Santiago.
Groeten

Dirk n Marianne

De tweede helft

Vanmorgen 05.20, de eerste pelgim duikelt uit het bovenbed op de houtenvloer, je denkt dat er iemand door de vloer is gezakt, vere van waar. Een Italiaanse pelgrim met een hele familie wordt wakker gemaakt en er ploffen er meer uit het bovenbed naar beneden, boink boink. Er is slechts een wc voor dames en een voor heren met een wastafel dus als een pelgim uitgebreid de krant wil lezen zijn er zo´n 60 die beslist hun hoge nood even moeten ophouden, bij twee krantlezers wordt het probleem groter en merk je het gewiebel op de houten vloer die voortdurend kraakt, ik zal het maar niet over drie of vier krantlezers hebben. Sommige pelgims vluchten naar buiten, je begrijpt vast wel waarvoor. dan de lucht, bij de eerste ga je al over je nek, ik ben blij dat ik nummer vijf ben en korte tijd nodig heb, het eerte cafe deze morgen is 8 km verwijderd en twijfelachtig of dit open is. Je begrijpt nu zeker wel hoe groot de nood onder de pelgrims is, bijdragen zijn dus van harte welkom! Vanmorgen sprongen veel pelgrims voor zes uur uit bed, verontrust geworden door verhalen van een pelgrim die op de terugweg was, hij loopt overigens 50 a 60 km per dag, dat de Herbergen richting Santiago erg vol zijn en dat je er bij tijds bij moet zijn. Dus vroeg op weg en rennen. Wij niet, we hebben besloten 20 km te lopen zolang de knie van Marianne nog niet 100% goed functioneerd, niet overbelasten. Dus in de lemelenherberg lekker ontbeten, de hospitaleros (twee manen van in de 60) hadden melk en water gekookt in grote pannen voor chocomel, thee of koffie, brood stond er en kaakjes (maria op z´n Spaans) en diverse jams.
We hebben het ons lekker laten smaken. Door het gehaaste gedrag van veel pelgrims ontbeten er maar weinig. De ervaren Hospitaleros kon er alleen maar om lachen, hij had dit al zo vaak meegemaakt en ieder vindt wel onderdak hoe laat je ook aankomt, maak je niet druk dat deden zij zeker niet terwijl er goed voor ons gezorgd werd. Op weg om even voor zeven, wij zaten niet leker in ons vel de knie speelde weer wat op en mijn enkel gaat moeilijk doen ondanks diverse waarschuwingen blijft hij zeuren en trekken. gewoon doorlopen en niet zeuren Dirk zei Marianne dat mag ik ook niet, ha ha !!!!!!
We komen even later of we worden ingehaald door Spaanse vrienden die uit Barcelona komen en goed Engels spreken zij zijn de helft jonger dan wij en vragen waar we heen gaan, zij lopen in ieder geval zes km verder hoeven zij morgen naar Leon niet zo ver meer. Al dit gedrag brengt ons aan het twijfelen moeten we ook wat verder, meer opschieten, paniek slaat toe. We besluiten toch ons niet gek te laten maken en ons aan de 20 km te houden we zien hen wel in Leon terug. De tocht is een eindeloze rechte weg een echte tocht waar je de moed bij kunt verliezen voetje voor voetje kruipen we onder de steeds warmere zon voort, veel rustpauzes en we zijn blij met onze bananen, sinsappels yoghert en brood, zo vullen we de rustpauzes. Ik krijg de kriebels en verhoog mijn tempo, Marianne vind het best, ineens loop ik weer lekker en dit stimuleert Marianne ook en we lopen een stuk over de vlakte lekker door en zie een bordje over 500 mtr een cafe, we zien de vrolijke parassolletjes al van vere en dit motiveert nog meer en om 12.00 uur zitten we aan de rand van ons dorpje aan de eerst kop koffie van deze dag, heerlijk. We krijgen hapjes bij het cafe bij onze sapjes, fantastisch ze verwennen ons, bij andere barretjes moet je er eurotjes voor betalen en hier komt de gezellige barvrouw ons verwenen, hier komen we vanmiddag beslist terug. Naar het dorp lopend komen we grotwoningen
tegen, alleen de voordeur of voorgevel is te zien en een paar kachelpijpen die uit een berg steken, we lopen recht af op een beschilderde bar , bizar zo´n dorp. Op naar de Herberg en tot onze verrassing staan onze vrienden uit Barcelona voor ons in te schrijven, het was toch wel wat warm en ver om door te lopen dus ze zijn maar gestopt, laat je niet gek maken, voor het zelfde geld waren wij wel doorgekacheld als de knie en de enkel wat hadden willen meewerken, kenneljk hebben ze meegewerkt en voelen wij ons prima in de herberg met douches waarje thuis jaloers op zou worden, je kan er zo met z´n tweeen in maar alleen is het veel lekkerder en ruimer) en trekken gewoon ons eigen plan als eigenwijze klopppen (met een Groenrandje).

Adios

Dirk en Marianne

De dappere dodo´s

Kwart voor vijf in de morgen, de eerste wekker gaat af en het eerste gestommel begint, de dodo´s kruipen diep in hun nestje en willen dit absoluut niet horen. Te vergeefs zult u al weten, als je iets niet wil horen dringen de geluiden juist door. Om kwart voor zes gaat het licht aan bij de Italiaanse buren en schijnt over de muur in onze kamer, die kwekken er meteen lustig op los er is geen touw aan vast te knopen. Onbewegeljk liggen de pelgrims in kamer 3, twee Hollanders en drie Spanjaarden, het geerger aan de luidruchtige Italianen druipt van de muur.
Om zes uur besluiten we op te breken, veel pelgrims zijn al in beweging dus rustig aan hoeven we niet meer te doen. Met wat yoghert, een banaan en een muslireep vertrekken we voor onze eerste 12 km naar Sahagun. Tot onze verrassing passeren we na zo´n zes km een dorpje met een herberg en natuurlijk koffie met melk "con leche" en een croissant die niet op het bordje past, maar wel past bij een goed ontwaken met een ontbijt dat ons maagje vult na de korte nacht. Het eten van gisterenavond was ook al niet om over naar huis te schrijven, ondefineerbare soep had Do (waarschijnlijk met brood klaargemaakt)en een roze visje met wat sla, leek op zalm maar dat kan niet. De andere Do had lekker gaaaaaaar gekookte groente als voorgerecht en twee lapjes varkensvlees met een gebakken eitje en sla. Daar slaap je niet goed van, Do droomde weer van de grot waarin zij opgesloten was, gelukkig gebeuren er geen ergere dingen en je loopt op zo´n menuutje geen kilometer. Do liep overigens de eerste vijftien km weer als een kiviet (leuk het om in de dierenwereld te bijven), de dagen rust en wat andere zalf en medicatie doen wonderen.

Om kwart voor 10 zijn we in Sahagun en hebben 12 km afgelegd in 3 uur, a 4 km per uur is geen geringe prestatie. Sahagun is een wat arm plaatsje, ik heb er vorigjaar geslapen in een herberg herinner ik mij als ik door het plaatsje loop. We komen bij het beeld met de stenen staf met kalebassen en de sandalen op de grond, op de muur staat de route van Roncevalles naar Santiago afgebeeld en dit is precies de helft van de route. Do stapt voor het eerst op de sandalen en we maken een foto van haar met de staf in de hand, omgekeerd word er ook een foto van mij gemaakt. Do vraagt of ik over de grens van de helft durf te stappen, waarom niet vraag ik aan Do, zij antwoord dat is zo definitief dan sta je op de andere helft en ga je alleen maar aftellen, nog 380 van de 790 km, tot nu toe waren we alleen maar naar het volgende plaatsje aan het lopen. Do trekt haar voet terug en staat bedremmeld te kijken. Vooruit zeg ik de voeten op de sandalen en dan vooruit ik stap over de grens, het voelt toch wel even vreemd, niet laten merken aan Do, komop Do stap er over heen dan doet die dapere vrouw dat ook nog. We zitten nu op zo´n achttiendagen lopen van Santiago en kunnen de tocht afronden in 5 tot zes weken die we gepland hadden. We lopen in een zonovergoten Spanje naar Bercianos, een uitgestorven dorpje met veel woningen met lemen muuren, ook de Alberge heeft veel lemen muren en houten balken. Het is weer een donativio herberg waar ´s avonds gekookt wordt we houden ons hart vast, gelukkig wordt er paella gekookt door de vrouw van de herbergier en zij kan goed koken glundert hij.

Gisteren haden we ook al zo´n wondervrouw als Herbergier, een van de pelgrims had een lelijke wond aan de voet en zij zou deze wel even behandelen, de wond zag er niet best uit. Zij haalde een plant en brak er een blad vanaf, kneusde dit en legde het op de wond, met veel woorden legde zij uit wat het genezingsproces was en daarna begon zij met een houten kleppertje te klepperen rond de wond, de pelgrim zakte langzaam weg in hogere sferen en dit kreeg nog een extra demensie toen de vouw op blote voeten rond de grote teen begon te dansen en na een poosje was het effect bereikt en de pelgrim in hogere sferen, toen zij de wond met blad aan het tapen was en vertelde dat de pelgrim drie dagen rust moest nemen en morgen het best met de bus naar Leon kon reizen, was hij meteen weer nuchter. Ik was blij dat mijn tenen nog in mijn schoenen zaten en ik hoorde die grote brommen dat doe je mij niet aan DO!!!!!


Adios