De opspelende knie

Na het dagje van gisteren vandaag wat rustiger vertrokken, geen koffie of croisants bij het vertrek, de eerste 2 km met een lege maag. Het dorpje was uitgestorven en we sjokten omhoog langs de autoweg, gelukkig na twee km een hotelletje dus lekker koffie gedronken en verder op weg 15 km naar Beldorado. We hebben veelal langs de autoweg gelopen veel lawaai van voortrazende vrachtautos. We waren dit in Arragon niet gewend nu we in Rioja lopen kruisen we meer de snelwegen en lopen soms stukken er langs. Op het laatste gedeelte gingen we gelukkig weer omhoog door de korenvelden goudgekleurd en verwijderd van de snelweg de rust van de omgeving deed ons weer goed. De knie van Marianne wilde vandaag niet zo, deze begint wat op te spelen waardoor de tocht moeizaam verloopt en we vroegtijdig gestopt zijn. We vertrokken vanmorgen met stralend weer, wat koud nog in de vroege ochtendlucht, daarna dreigende bewolking gevolgd door een opentrekkende lucht met weer veel zon, als je niet loopt is he prachtig anders erg warm. We zitten weer in een refugio waar we gezamenljk eten klaarmaken en aan tafel gaan, daarna het avond gebed voor de pelgrims en tot slot om 22.30 uur absolute stilte. Vanaf 06.30 is er ontbijt en kunnen we weer weg, het klinkt supper, we gaan het beleven, de bijdrage in deze herberg is weer een donativio oftewel een vrijwillige bijdrage en dat in deze tijd!!!!!
Groeten

Dirk en Marianne

Lekker tochtje met een bochtje!

Vandaag voerde de tocht naar Santa Domingo, zo´n vijftien kilometer die we rond 11.00uur afgerond hadden we beginnen lekker te lopen. Natuurlijk eerst de koffie en daarna een rondje door de kerk. We hebben de levende kippen gezien met haan die prachtig kon kukelen, het verhaal is wel algemeen bekend over de kippen die zeiden dat een jongen die opgehangen was na een beschuldiging door een verliefd meisje dat haar zin niet kreeg, onschuldig was en na lange tijd nog leefde.
De kerk waar Santa Domingo begraven ligt, de kerk is over zijn graf heengebouwd, hij wilde eigenlijk priester worden maar werd twee keer afgewezen en heeft toen zijn zorg gegeven aan de pelgrims, onderdak, veilig doorkomen, eten etc. Zijn inzet voor pelgrims werd op deze manier zijn levenswerk. Voor ons was de kerk te pontificaal er is zoveel in te zien dat het schitterd voor je ogen, het ene kunstwerk volgt het andere op, wij zijn niet instaat om alles in ons op te nemen en houden van iets meer eenvoud.
Buiten hebben we lekker op een bankje ons broodje zitten eten, heerlijk om al die mensen en pelgrims langs te zien komen. Velen kennen we al ook een paar Finnen die dezelfde broek dragen, vandaag een groenpolotje, zelfde zijden dasje om hun nek en hoedje op het hooft, de zelfde schoenen en sokken en zo ook de zelfde rugtas en de wandelstokken (die meer in de weg zitten dan functioneel gebruik worden), het enige verschil is dat hij een snorretje heeft en zij grijshaar. De tijperende fruitsoort voor hen zou citroen zijn.
Na Santa Domingo hadden we nog wel zin in een aantal kilometertjes, de eerstvolgende plaats was 7 km verder, had een slaapruimte bij de kerk waar alleen matrasjes op de grond lagen, we voelden ons nog fit en 2,5 km naar het volgende dorpje zagen we nog wel zitten. Onderweg werd het steeds stiller geen pelgrim meer te zien, zeker te warm vanmidag, tot we bij het plaatsje kwamen en ontdekten dat we 3 km de verkeerde kant uitgelopen waren. Er zat niets anders op dan rechtsomkeer, bij het einde van het dorp lagen twee stenen onder een koele boom, we hadden toch wel flink trek onze benen even rust te geven, al ras verscheen er een leuk hondje bij Marianne en even later zijn baas. In vloeiend Spaans vroeg hij of wij de weg kwijt waren en in vloeiend Nederlands hebben wij dat bevestigd. Hij legde met veel gebaren een kortere weg door weiland en bos uit om weer op de Camino te komen vlak bij de plaats waar wij heen wilden, over engelen gesproken!! De man en hond gingen ons voor en met veel geblaf en Spaans werd ons de weggewezen langs de kerk een paadje wat wij nooit gevonden hadden, onze dank was groot.
Na de velden in het bos zweefden er talloze vlinders voor ons, dit deed mij denken aan een verhaal van kennissen die ook liepen en zich afvroegen wat hun ouders er van gevonden zouden hebben, even later zagen zij vier vlinders voor hun uit trekken en lange tijd in hun buurt blijven en zij hadden het gevoel dat hun ouders instemden met hun tocht en dit zo lieten weten. Voor ons waren er wat te veel vlinders zoveel ouders hebben wij niet gehad, zover ik weet. We konden wel dansen over de weg die we flink af konden snijden en het bed, de douce en het eten dat voor ons klaar stond.

Ik ga waar ik ga, maar altijd vooruit!!!!!

Hoi leesgenoten
We genieten van jullie reacties, leuk! Gisteren zijn wij van Logrono naar Ventosa gelopen en daar overnacht en vanmorgen naar Azofra, we zijn op weg naar Santo Domingo. Nog drie dagtochten te gaan en we passeren Burgos. Het gaat hard, we lopen wel geen 30 km per dag we komen rond de 22 km, we moesten even wat gas terugnemen omdat de 30 km met veel zon toch wel even een deuk had geslagen in onze energie en de tocht naar Ventosa als een kuitenbijter bekend stond.
We merken het wel onze spieren en als we de eindstreep willen halen zullen we signalen in acht moeten nemen. we hebben geslapen in een prachtig nieuwe Herberg in Ventosa, er was dorpsfeest, lange tafels in de straten met een dorpsmaaltijd men zat niet te wachten op pelgrims en wij niet op een muziekskorps en voorwerk na half elf.
De volgende dag zijn wij via Najero naar Azofra gewandeld ook al een nieuwe dorpsherberd met twee persoonskamers, wat een luxe na slaapzalen met 60, 12, 120 40 en 30 personen. We begonnen net aan het gesnurk te wennen!!! Bij het uittrekken van mijn schoenen klonk er een diepe zucht, de kleine teen liet zich even gaan en zei wat een opluchting dat het niet zo warm meer is, o ja vroeg ik nieuwschierig, ja zei kleintje ik zit in het hoekje en als het warm word in de schoen dan drukken die grote broers mij helemaar weg vooral die grote dikke helemaal links, die met die bril op, hij stinkt het meest heeft de grootste praatjes tot het te warm wordt dan zwijgt hij en schuift alleen maar heen en weer en druk daar mee ons allemaal opzij, heb je net even kunnen ademen, nu ja ademen de zweetlucht insnuiven van......... wordt de lucht weer eruitgeperst omdat ik echt niet door de schoen heen kan.
Ik krijg al eeltplekken op mijn zijkant en bovenop begint zich al een likdoorn te ontwikkelen, nog even en ik wordt sap! Je zult maar de kleinste en de jongste zijn, geen greintje medelijden of medeleven, doe gewoon je ding en ga vooruit!!!!!!!!!!!!

"Pelgrim" wie roept je, welke duistere kracht drijft je?

Vandaag zijn wij op weggegaan van Los Arcos naar Logrono een tocht van bijna 30 kilometer. het is een warme dag vandaag we zagen een meter op 33 graden staan en dan lopen. In nederland zou je lekker uit gaan puffen in de schaduw met een biertje bij de hand hier loop je te sloffen over heuveltjes en door dalen, de berg weer op en afdalingen van 10%, we zijn blij met onze wandelstokken waardoor we het evenwicht af en toe nog kunnen bewaren.
We sloffen zo voort door een onvoorstelbaar mooi landschap, goudkleurige koren velden, paadjes over beken, langs struiken en bomen omzoomd door veel steen. De rust die hier over je komt is overweldigend, we lopen vaak door een verlatenland in een volkomen stilte, je hoort alleen de vogels, krekels of sprinkhanen. Af en toe ontmoeten we mede pelgrims en lopen een tijdje gelijk op over de paden door de velden, een kleurrijk gezicht als die verschillende kleding, rugtassen, schoenen en leeftijden. Jong en oud loopt hier door elkaar en vele maren wordt je buenos diaz, hola of bueno camino toegewenst. Het is een vrolijk gebeuren.
We wennen langzamerhand aan onze rugzak, het lopen ermee of het voortsjokken langs de uitgezette paden. Je hebt hier geen kaart nodig borden en pijlen wijzen je de weg. Na negenuur lopen kwamen we aan in Logrono, we hadden het gehad en liepen over de brug Logrono binnen naar de nabijgelegen herberg. Op het hoekje werd Marianne zowat van de sokken gereden dor een zwarte auto die met veel vaart de bocht door kwam en deze verkeerd had ingeschat, hij vloog rakelings langs Marianne, het hart stond bijna stil, gelukkig niet helemaal. De herberg was vol in Logrono we werden verwezen naar een kerk even verderop. De kerk die een wat vervallen indruk maakte had een imposante deur en bel. We werden binnengelaten, er was in ieder geval tot onze grote opluchting slaapplaats, er ontstond een discussie tussen de beheerders en uit wat wij opvingen ging het over onze leeftijd en dat zij ons iets niet konden aandoen. Evenlater werden wij naar een slaapzaal gebracht met stapelbedden, het bleek dat veel pelgrims boven op slaapmatjes terecht waren gekomen. Wij hadden met een bed wel geluk en na zo´n tocht van 30 km een uitkomst. Uit het programma bleek dat we gezamelijk konden eten en daarna deelnemen aan het pelgrimsgebed in de kerk. We hebben met meer dan 30 lotgenotren gegeten die met elkaar naar de kerk zijn geweest daarna en in verschillende talen zelfs Nederlands werd de dienst uitgevoerd.
De volgende morgen stond er koffie thee en brood klaar en mochten we zelf een gift bepalen voor onze overnachting. Fantastisch zo´n ontvangst
Tot morgen
Dirk en Marianne

De wijn op de Camino

Vannacht goed geslapen in zo´n rustige herberg, goed ontbeten met jus, koffie, toast, jam en cakes. We gingen goed opweg, we waren nog niet zover of er kwam een vrouwelijke pelgrim zingend langs, met een wijnzak waaruit zij voorbijkomende pelgrims wijn aan bood.
Glimlachend werd dit tafereel aangezien en sommige pelgrims waren wel gediend van een slokje en op de foto gaan en huppelden uiteraard vrolijk verder al dan niet onder de wijnvlekken. Vanmorgen was het wat koeler dan de laatste dagen en ook wat bewolkt zodat het wat lekker lopen was.
Een tocht van één voetje wat als niet zo zwaar bekend staat, een berg met een mooie rusplaats en daarna zo´n 13 kilometer door verlaten land, het liep aangenaam en om 13.30 uur arriveerden wij bij de Alberge beheert door het Vlaams Genootschap, aangenaam om even in het Nederlands te kunnen praten, het is erg druk in de herberg en het weer is weer schitterend geworden buiten dus we vertoeven op het grasveld. We hebben de kerk van Los Arcos bezocht, we kwamen ogen te kort om al de pracht en praal in ons op te kunnen nemen.
De foto´s volgen we hebben ingebouwd internet waardoor uploaden niet mogelijk is
Morgen een wat pittiger tochtje naar Locrono van 27 kilometer als het te warm wordt stoppen we misschien wel eerder
bedankt voor alle reacties, leuk voor ons om te lezen


Groeten

Dirk en Marianne

De eerste 100

Vandaag hebben we even geklonken bij het Klooster van Irache, natuurlijk wijn, want pelgrims kregen in de eerste eeuwen altijd wijn en brood aangeboden, daar is nu weinig meer van over, behalve in Irache. Voor het klooster waar in 986 nonnen al onderdak boden aan pelgrims (zonde dat dat nu niet meer gebeurd),is stompzinnig genoeg een wijnfabriek gebouwd als compensatie heeft met aan de achterzijde van de fabriek twee kranen aangebracht een met wijn en een met water.
Voor ons was de keus niet moeilijk wij hadden wat te vieren dat we de eerste 100 van de acht honderd vijftig kilometer er op hadden ziten, een geweldige prestatie toch, om even te recapituleren; te trekken over hoogten van 1400 meter, temperaturen te ervaren van zo´n 33 graden, te slapen in overvolle herbergen en s morgens toch nog lachend op weg te gaan. Dus lekker in het zonnetje strompelen, heuveltje op en heuveltje af. Dat is wel een glaasje gratis wijn waard voor deze vermoeide pelgrims, na ons bezoek was het vat op of de kraan gaf geen wijn meer en wij zijn letterlijk van de ene zijde naar de andere zijde van de weg naar huis " gelopen¨. Het klooster en de kerk was schitterend het trok Marianne zo dat zij er wel eens een poosje zou willen verblijven, lekker rustig en geen gedoe om je heen, helaas is ze niet rooms katholiek opgevoed waardoor de keuze om non te worden niet zo in de beroepssfeer voorkwam. Natuurlijk zou ze nu ook wel een tijdje kunnen gaan zitten, hoeft ze niet meer te lopen maar zijn er toch wel enkele die haar zouden gaan missen, snik, snik!!! en misschien zij ons ook wel. het blijft toch een uitdaging Santiago te halen. Morgen gaan we van Ayegui lopen naar Los Arcos, de laatste 13 kilometer door een leeg en verlaten landschap, zonder dorpen, wegen en voorzieningen, veel water meenemen lijkt heel gewenst met dit weer. We slapen vannacht in een herberg gevestigd in een sporthal, een Duitse pelgrim runt de boel hier zeven maanden lang en daarna gaat hij jaarlijks een tochtje lopen naar Santiago, wat een leven! Er zijn 70 plaatsen in de sporthal waarvan er zes bezet dus we hebben het lekker rustig en zullen weinig last hebben van gesnurk.

Herrie in Lorca het laatste nieuws
Zitten we aan een lekker pilsje in de plaatselijke kroeg in Lorca na een rustig dagje, de klopjes haden zonder problemen dit dorp bereikt en we waren net van plan naar bed te daan tot er met een knal een deur openvliegt een vrouw in een slaapzak vliegt naar buiten en uit het boven raam vliegt een wandelstok van twee hoog door de lucht. De vrouw in tranen een kamergenoot had haar in haar slaap gestoken met een wandelstok, de vorige nacht had deze kamergenoot haar ook al driemaal in de rug gepord tijdens het slapen en daar was ze wakker van geworden en de laatste keer had zij de man naar zijn bed zien vluchten. De man had zijn excuus aangeboden de volgende dag en nu in deze refugio lagen zij met nog twee anderen op een slaapkamer. Zij wilde nog niet terug. De behulpzame jonge Belgische barkieper van de bar waar wij zaten in de refugio was geen beheerder meer aanwezig, ging al spoedig bemiddelen om dit conflict op te lossen. De man zij dat hij maar even gepord had en dat dit niet zo erg was als de vrouw beweerde, ook had hij haar de vorige dag wel even in de rug gepord bij het snurken waar hij absoluut niet tegen kon maar dat dit ook niet zo erg was. De barkieper zei tegen de vrouw dat zij best geschrokken kon zijn maar dat zij wel wat overdreven reageerde, zo erg was het toch niet als de man even in je rug porde, dat kun je je toch wel wat voorstellen hij heeft ook zijn rust nodig.
De vrouw keek hem ontsteld aan de barkeeper ging nog even door met een grapje dat de man misschien wel erg eenzaam was en vrouwelijk schoon wel aangenaam zou vinden. De vrouw ontplofte zowat, zij ging haar spullen ophalen en vroeg in de andere refugio of er misschien een kamer over was. Daar werd meteen bloed, of geld geroken voor veertig euro hadden ze wel een kamer een bed kost zo´n zeven euro, de vrouw kon niet anders en voldeed het bedrag. De barkeeper voelde zich kennelijk niet helemaal lekker met de situatie en vroeg of hij nog wat betekenen kon, de vrouw zei hem fijntjes dat hij al meeeer dan genoeg gedaan had. De volgende morgen kreeg zij bij de beheerder van de refugio waar zij ingeschreven was gelukkig wel een normale reactie, deze vond het heel erg wat er gebeurd was en gaf haar het verblijfs geld terug. U hoort en ziet wel luisteraars het is spannend op de Camino, volgend jaar mischien wel een vervolgserie of een groep op pad sturen om de Camino te overleven is misschien ook wel wat, we houden ons aanbevolen voor suggesties.

Van Pamplona naar...............

We vertrokken vroeg uit Pamplona, na een goede nachtrust, om 07.00 uur zaten we al aan de koffie en croisants, de tocht voerde ons door Pamplona de buitenwijken door naar de heuvels van Alto Ero een behoorlijk pittige klim en navernante afdaling.

Je weet vaak niet wat je te wachten staat, we hebben een goede routebeschrijving, een kaartje met hoogten maar hoe het werkelijk voelt als je voetje voor voetje naar boven gaat en maar blijft stijgen of stijl afdaalt dat ook voetje voor voetje gaat, dat is heel wat anders dan op de fiets dan trap je je wel kapot naar boven maar naar beneden suis je weer en dat compenseerd lekker, het lopen schiet niet erg op.

We genieten wel vooral van de stilte de natuur en waren blij Pamplona achter ons te laten en door het heuvelachtige landschap te trekken om uiteindelijk te stoppen in Obanos. De volgende morgen zijn we om zes uur op weg gegaan, de hitte nekt ons en veel pelgrims staan al om vijfuur op om zodra het enigszins licht wordt op weg te gaan, voor de warmte uit.

Dit is geen slechte keuze je loopt de eerste uren nog redelijk en kan wat kilometertjes wegtikken, via Punta la Reina zijn we richting Estella gegaan en hebben die plaats op 10 km genaderd, we slapen vannacht in een herberg in Villatuerta.

We hebben de klopjes jammer genoeg gemist bij de refugio in Pamplona we hadden nog koffie en croissants bij ons want we vonden het wel wat sneu voor hen, we hebben nog navraag gedaan, veel pelgrims gezien maar de klopjes waren al gevlogen of opweg.

kennelijk hadden ze lucht van ons gekregen en waren gevlogen. Wat ze inmiddels niet weten is dat wij een geheime post hadden op Alto Ero, een aftans rood busje waar vanuit we wat koffie en fris vekochten en jawel hoor even voor half twaalf verscheen de klop roodaangelopen en puffend boven,

wat later gevolgd door zijn vrouw die er al even kleurijk uitzag, het eerste halfuur reageerden zij niet en staarden in de verte, op onze vraag of zij koffie, fris of bier wilden kopen, werd er wel even gegluurd naar de bus maar pas nadat er andere kopers geweest waren kwam klop ook eens kijken, vertrouwde de koffie kennelijk en zag de camera niet. We volgen ze weer.

Wat ze in de site niet vertellen is dat zij gisteren eigenlijk eerder wilden stoppen in Uterga, de kamerprijs was echter te duur vond Klop en de Klopjes sukkelden verder

nog vier kilometer door de hitte naar de volgende gelegenheid, dit viel niet mee, warm moe en de tocht zat, nog 700 km moet dat nu zo er is toch vast wel een taxi zei Klop, zij was onverbiddelijk pelgrims lopen en stampte door. We blijven de klopjes volgen en zullen u het laatste nieuws laten weten!!!!!