De tweede helft

Vanmorgen 05.20, de eerste pelgim duikelt uit het bovenbed op de houtenvloer, je denkt dat er iemand door de vloer is gezakt, vere van waar. Een Italiaanse pelgrim met een hele familie wordt wakker gemaakt en er ploffen er meer uit het bovenbed naar beneden, boink boink. Er is slechts een wc voor dames en een voor heren met een wastafel dus als een pelgim uitgebreid de krant wil lezen zijn er zo´n 60 die beslist hun hoge nood even moeten ophouden, bij twee krantlezers wordt het probleem groter en merk je het gewiebel op de houten vloer die voortdurend kraakt, ik zal het maar niet over drie of vier krantlezers hebben. Sommige pelgims vluchten naar buiten, je begrijpt vast wel waarvoor. dan de lucht, bij de eerste ga je al over je nek, ik ben blij dat ik nummer vijf ben en korte tijd nodig heb, het eerte cafe deze morgen is 8 km verwijderd en twijfelachtig of dit open is. Je begrijpt nu zeker wel hoe groot de nood onder de pelgrims is, bijdragen zijn dus van harte welkom! Vanmorgen sprongen veel pelgrims voor zes uur uit bed, verontrust geworden door verhalen van een pelgrim die op de terugweg was, hij loopt overigens 50 a 60 km per dag, dat de Herbergen richting Santiago erg vol zijn en dat je er bij tijds bij moet zijn. Dus vroeg op weg en rennen. Wij niet, we hebben besloten 20 km te lopen zolang de knie van Marianne nog niet 100% goed functioneerd, niet overbelasten. Dus in de lemelenherberg lekker ontbeten, de hospitaleros (twee manen van in de 60) hadden melk en water gekookt in grote pannen voor chocomel, thee of koffie, brood stond er en kaakjes (maria op z´n Spaans) en diverse jams.
We hebben het ons lekker laten smaken. Door het gehaaste gedrag van veel pelgrims ontbeten er maar weinig. De ervaren Hospitaleros kon er alleen maar om lachen, hij had dit al zo vaak meegemaakt en ieder vindt wel onderdak hoe laat je ook aankomt, maak je niet druk dat deden zij zeker niet terwijl er goed voor ons gezorgd werd. Op weg om even voor zeven, wij zaten niet leker in ons vel de knie speelde weer wat op en mijn enkel gaat moeilijk doen ondanks diverse waarschuwingen blijft hij zeuren en trekken. gewoon doorlopen en niet zeuren Dirk zei Marianne dat mag ik ook niet, ha ha !!!!!!
We komen even later of we worden ingehaald door Spaanse vrienden die uit Barcelona komen en goed Engels spreken zij zijn de helft jonger dan wij en vragen waar we heen gaan, zij lopen in ieder geval zes km verder hoeven zij morgen naar Leon niet zo ver meer. Al dit gedrag brengt ons aan het twijfelen moeten we ook wat verder, meer opschieten, paniek slaat toe. We besluiten toch ons niet gek te laten maken en ons aan de 20 km te houden we zien hen wel in Leon terug. De tocht is een eindeloze rechte weg een echte tocht waar je de moed bij kunt verliezen voetje voor voetje kruipen we onder de steeds warmere zon voort, veel rustpauzes en we zijn blij met onze bananen, sinsappels yoghert en brood, zo vullen we de rustpauzes. Ik krijg de kriebels en verhoog mijn tempo, Marianne vind het best, ineens loop ik weer lekker en dit stimuleert Marianne ook en we lopen een stuk over de vlakte lekker door en zie een bordje over 500 mtr een cafe, we zien de vrolijke parassolletjes al van vere en dit motiveert nog meer en om 12.00 uur zitten we aan de rand van ons dorpje aan de eerst kop koffie van deze dag, heerlijk. We krijgen hapjes bij het cafe bij onze sapjes, fantastisch ze verwennen ons, bij andere barretjes moet je er eurotjes voor betalen en hier komt de gezellige barvrouw ons verwenen, hier komen we vanmiddag beslist terug. Naar het dorp lopend komen we grotwoningen
tegen, alleen de voordeur of voorgevel is te zien en een paar kachelpijpen die uit een berg steken, we lopen recht af op een beschilderde bar , bizar zo´n dorp. Op naar de Herberg en tot onze verrassing staan onze vrienden uit Barcelona voor ons in te schrijven, het was toch wel wat warm en ver om door te lopen dus ze zijn maar gestopt, laat je niet gek maken, voor het zelfde geld waren wij wel doorgekacheld als de knie en de enkel wat hadden willen meewerken, kenneljk hebben ze meegewerkt en voelen wij ons prima in de herberg met douches waarje thuis jaloers op zou worden, je kan er zo met z´n tweeen in maar alleen is het veel lekkerder en ruimer) en trekken gewoon ons eigen plan als eigenwijze klopppen (met een Groenrandje).

Adios

Dirk en Marianne

De dappere dodo´s

Kwart voor vijf in de morgen, de eerste wekker gaat af en het eerste gestommel begint, de dodo´s kruipen diep in hun nestje en willen dit absoluut niet horen. Te vergeefs zult u al weten, als je iets niet wil horen dringen de geluiden juist door. Om kwart voor zes gaat het licht aan bij de Italiaanse buren en schijnt over de muur in onze kamer, die kwekken er meteen lustig op los er is geen touw aan vast te knopen. Onbewegeljk liggen de pelgrims in kamer 3, twee Hollanders en drie Spanjaarden, het geerger aan de luidruchtige Italianen druipt van de muur.
Om zes uur besluiten we op te breken, veel pelgrims zijn al in beweging dus rustig aan hoeven we niet meer te doen. Met wat yoghert, een banaan en een muslireep vertrekken we voor onze eerste 12 km naar Sahagun. Tot onze verrassing passeren we na zo´n zes km een dorpje met een herberg en natuurlijk koffie met melk "con leche" en een croissant die niet op het bordje past, maar wel past bij een goed ontwaken met een ontbijt dat ons maagje vult na de korte nacht. Het eten van gisterenavond was ook al niet om over naar huis te schrijven, ondefineerbare soep had Do (waarschijnlijk met brood klaargemaakt)en een roze visje met wat sla, leek op zalm maar dat kan niet. De andere Do had lekker gaaaaaaar gekookte groente als voorgerecht en twee lapjes varkensvlees met een gebakken eitje en sla. Daar slaap je niet goed van, Do droomde weer van de grot waarin zij opgesloten was, gelukkig gebeuren er geen ergere dingen en je loopt op zo´n menuutje geen kilometer. Do liep overigens de eerste vijftien km weer als een kiviet (leuk het om in de dierenwereld te bijven), de dagen rust en wat andere zalf en medicatie doen wonderen.

Om kwart voor 10 zijn we in Sahagun en hebben 12 km afgelegd in 3 uur, a 4 km per uur is geen geringe prestatie. Sahagun is een wat arm plaatsje, ik heb er vorigjaar geslapen in een herberg herinner ik mij als ik door het plaatsje loop. We komen bij het beeld met de stenen staf met kalebassen en de sandalen op de grond, op de muur staat de route van Roncevalles naar Santiago afgebeeld en dit is precies de helft van de route. Do stapt voor het eerst op de sandalen en we maken een foto van haar met de staf in de hand, omgekeerd word er ook een foto van mij gemaakt. Do vraagt of ik over de grens van de helft durf te stappen, waarom niet vraag ik aan Do, zij antwoord dat is zo definitief dan sta je op de andere helft en ga je alleen maar aftellen, nog 380 van de 790 km, tot nu toe waren we alleen maar naar het volgende plaatsje aan het lopen. Do trekt haar voet terug en staat bedremmeld te kijken. Vooruit zeg ik de voeten op de sandalen en dan vooruit ik stap over de grens, het voelt toch wel even vreemd, niet laten merken aan Do, komop Do stap er over heen dan doet die dapere vrouw dat ook nog. We zitten nu op zo´n achttiendagen lopen van Santiago en kunnen de tocht afronden in 5 tot zes weken die we gepland hadden. We lopen in een zonovergoten Spanje naar Bercianos, een uitgestorven dorpje met veel woningen met lemen muuren, ook de Alberge heeft veel lemen muren en houten balken. Het is weer een donativio herberg waar ´s avonds gekookt wordt we houden ons hart vast, gelukkig wordt er paella gekookt door de vrouw van de herbergier en zij kan goed koken glundert hij.

Gisteren haden we ook al zo´n wondervrouw als Herbergier, een van de pelgrims had een lelijke wond aan de voet en zij zou deze wel even behandelen, de wond zag er niet best uit. Zij haalde een plant en brak er een blad vanaf, kneusde dit en legde het op de wond, met veel woorden legde zij uit wat het genezingsproces was en daarna begon zij met een houten kleppertje te klepperen rond de wond, de pelgrim zakte langzaam weg in hogere sferen en dit kreeg nog een extra demensie toen de vouw op blote voeten rond de grote teen begon te dansen en na een poosje was het effect bereikt en de pelgrim in hogere sferen, toen zij de wond met blad aan het tapen was en vertelde dat de pelgrim drie dagen rust moest nemen en morgen het best met de bus naar Leon kon reizen, was hij meteen weer nuchter. Ik was blij dat mijn tenen nog in mijn schoenen zaten en ik hoorde die grote brommen dat doe je mij niet aan DO!!!!!


Adios

Dansen over gepolijste stenen

De tocht van Carrion de los Condos naar Calzadilla 17 km, staat beschreven als een zeer eenzame weg waar peligrims ervaren wat de echte Camino is, een lange rechte weg zonder veel vegetatie of onderkomens, waar de eenzaamheid toeslaat. Vorig jaar heb ik dit stuk met de fiets gereden, zware storm tegen scheef hangen op je fiets en hobbelen over de vele kleine keitjes die het rijden er niet gemakkelijk op maken. Vanochtend om 06.15 vertrokken en een uurtje later bij de keienweg die de volgende 2,5 uur gevolgd moet worden. Ik voel mij goed en ik heb er veel zin in na een rustdagje gisteren. Dansen over de gepolijste stenen die al duizenden voetstappen over zich heen hebben voelen gaan, hoeveel pelgrims hebben gepolijst en vandaag doe ik daaraan mee. Ik ervaar de stilte als weldadig, de oneindige verte die voor sommigen een obsessie zou kunnen worden is voor mij rustgevend.
Je loopt danst tussen de stenen en steentjes door of je polijst en onderwijl kan je denken en genieten van de oneindige verten die zich voor je ontvouwen. Ik kom een steentje tegen dat ik meeneem naar het kruis dat wij later op de tocht zullen tegen komen, om daar achter te laten. Het heeft zijn dienst ruimschoots gedaan als plaveisel van de weg, ik neem het mee naar een plaats waar het steentje kan rusten van de noeste arbeid en voor mij als symbool kan dienen. Wauw wat een land, wat een tocht, om kwart voor tien heb ik de eerste 17 km erop zitten en dan is er koffie, dit is genieten. Nog acht km trek ik door langs eenzame stille weggetjes met oneindige vergezichten, in Terradillos de Tempelarios na 24 km vind ik het welletjes en stoppen we bij de enige herberg in een stil en uitgestorven dorpje met plaggen woningen, dat zelfs geen kroeg heeft!!!

Marianne heeft vandaag een tweede rustdag genomen de knie heeft rust nodig, door met de bus de tocht af te leggen, een geweldige prestatie door ´s morgens uitgebreid koffie te dinken, wijn met haar Spaanse vriendje te drinken en een buskaartje te kopen in een kroeg. De bus vertrekt 40 minuten later dan bedoeld, Marianne wordt uitgebreid uitgezwaaid door haar Spaanse vriendje uit Barcelona. je kan haar ook geen uurtje alleen laten of is dit de wraak voor de vijf vrouwen en een man in de vorige herberg. Na een halfuurtje toeren, lopen doe je er 6 uur over als je een beetje doorstapt, staat haar Hollands vriendje haar op te wachten blauw van de kou, door het lange wachten, de harde wind in zijn dunne bloesje.

Groeten uit Spanje

Dirk en Marianne

Loslaten

Ik ben dus in een refugio met vijf Nederlandse vrouwen en een barman die dit met twinkelende oogjes tegen mij zegt. Een vrouw valt al af die heb ik al veroverd en ben daar al 34 jaar mee samen, dit wil niet zeggen dat ik niet elke dag mijn stinkende best moet doen om haar te behouden, anders ontglipt zij mij. Blijven er vier vrouwen over waarvan er twee lesbisch zijn, op zich heb ik daar geen problemen mee maar om nu te gaan stoken in een "gelukkige relatie" gaat mij wat ver zeker gezien het feit dat ze er niet zo proper uitzien en zelfs de volgende morgen aan het ontbijt in een andere herberg waar wij genieten van een zwembad koffie (koffie met melk zoals die vroeger thuis geschonken werd echter zonder vellen) en geroosterdbrood, zij over de tong gaan als de twee Hollandse vrouwen......... en dat gebeurt toch niet snel in een Spaanse herberg met voornamelijk Duitse vrouwen. Goed dat ik deze vrouwen heb losgelaten, blijven er over twee schattige deernes van 22 jaar, de een met een Italiaanse achtergrond en de ander Tanziniaanse trekken (ze zien er overigens blank uit!)die ons tot onze niet geringe verbazing uitnodigen voor het eten, zij willen voor ons koken, over emancipatie gesproken, dit is grensverleggend en de spaghetti was erg goed en de sla was speciaal met kruiden uit de omgeving, een maaltijd klaargemaakt met veel lol en zelfs toen het water bijna kookte voor de spagetti was het gas op en kwam de olijke barman even later een nieuwe gasfles aansluiten, een goede Spaanse witte wijn en aqua en de tongen kwamen los.
Hier hoefde ik dus ook geen energie in te steken of zouden ze het aangevoeld hebben en zelf het initiatief hebben genomen, de aanval is meestal de beste verdediging. Na zo´n gezellig avondje
gaan ook deze momenten weer voorbij en moet je elkaar weer loslaten en gaan we onze eigen weg. Ik merk dat ik voortdurend aan het loslaten ben, mensen, dingen en zaken komen voorbij in het leven en verdwijnen weer, kinderen zoeken hun eigen weg evenals wij dat vroeger gedaan hebben. Wat blijft is mijn echtgenoot maar dat is ook relatief wat zowel ik als zij kan er op een gegeven moment niet meer zijn, blijven mijn herinneringen over.
Die zijn van mij en door mij opgeslagen in mijn hoofd, in vele kamers met deurtjes die af en toe opengaan en soms heel lang dicht blijven. Het zijn mijn herinneringen die ik een levenlang heb opgebouwd, die ik op ieder moment tot mijn beschikking heb en ervan kan genieten. Toch merk ik dat ik het meest geniet zoals gisterenavond twee Hollandse meiden voor ons gekookt hadden en gezellig zitten te eten onder het genot van een glaasje wijn, dan geniet ik, dan leef ik en voor dat ik het weet is dit moment weer verleden tijd en ben ik verder gegaan. Zoals vandaag langs een uitgestrekte boomloze weg met als de zon staat te stralen de weg alleen maar eindeloos langer wordt, mede door de saaiheid staat er in het boek. Wij hebben het niet zo ervaren, prachtige natuur en we hebben genoten van de omgeving, de kleine dorpjes en de cafetjes, dat is ons bij gebleven, het grote genieten van deze tocht. We zitten vanavond in Carrion Los Condos, nog 402 km te gaan we hebben er zo´n 380 km opzitten. Dit is verder dan van noord Groningen naar Maastricht. Maar dat houdt ons niet zo bezig vandaag wel het loslaten van dingen die voorbij gaan dus vooral genieten van het moment van nu!!!! Wij hopen dat jullie dat ook kunnen doen en in je hoofd een huisbouwen met alle mooie herinneringen uit een lang leven. Voor als je achter de garaniums zit en je echt kan mijmeren.


Groeten uit een zeer warm en zonnig Spanje met strak blauwe luchten.

Dirk en Marianne

De wind

Je zal toch op het einde van de dag een prachtige romaanse kerk bezoeken en onder de indruk zijn van al het stof, bling, bling, gewaden, beelden, houtsnijwerken en gebrandschilderamen en op de terugweg begint je maag op te spelen, je houd je buik vast en het geborreel neemt ernstige vomen aan, je begint zachter te lopen voetje voor voetje en je echtgenoot vraagt is er wat? Dan prrrrrrrttttt een wind verlaat je en het lucht even op, maar je maag is nog niet klaar er volgen nog een aantal prrrrrttttttsss, je echtgenoot kijkt bedenkelijk van dit kan toch niet waar zijn dit doet mijn man toch niet!!!!!
Ik ben blij dat de wind waait en dat mijn winden opgaan in het grote geheel anders was dit dorpje Castrojewitz in stank opgegaan. Is het nu afgelopen wordt er gevraagd, ik knik braaf ja maar met mijn hand op de buik schuifel ik nog steeds voort op zoek naar een plekje waar ik mij even kan laten gaan. Nog steeds waait de wind hard en neemt mijn winden mee dan zie ik een eethuisje, storm naar binnen en vraag of wij kunnen eten, het is nog geen zeven uur maar tien voor zeven dus geen eten nog wel iets te drinken, mijn echtgenoot schuift ook naar binnen en er wordt haar gevraagd de deur te sluiten voor de muskieten wat bij mij een spontane reactie oproept, helaas staat zij achter mij, een bier en een vino tinto en ik stuif naar het toilet een verbaasde echtgenoot die de neus dichtknijpt en barman achterlatend. Hé dat lucht op in de kleine ruimte ik kan mij eindelijk laten gaan en het geborrel en prrrrttttts nemen eindelijk af. Opgelucht verlaat ik het toilet naar een echtgenoot met vragende ogen, een wijntje en biertje en olijven staan voor haar. Gewoon doorgaan Dirk, het leven is mooi zelfs met winden, koelt het tenminste een beetje af.
Na tien minuten kunnen we aan tafel, we zijn net bezig in te drinken dus we besluiten nog even door te gaan met ons bier, wijn en de olijven vallen weer goed. De barman lacht met ons mee en is het eens dat het rustig aan kan.
Een menu hebben we niet gezien er werd gevraagd of we vlees of vis wilden, vis dus, Spaans of anders, een beetje Spaans. Marianne kreeg rijst met kreeft en ik een ondefinieerbare soep, het leek op linzen was donker bruin, het rook gelukkig goed anders had ik mijn twijfels gehad of hij niet iets bijzonders had opgewarmd. Lands wijs lands eer we hebben ons op het eten gestort en het smaakte, pelgrims zijn snel tevreden, het hoofdgerecht twee weer ondefinieerbare visjes met kreeft waar kip nog kraai aanzat of te wel geen vlees aan te bekennen was, met patat en sla en toe; pudding en echt heerlijke kaas met pruimenjam, dit maakte alles goed. Of mijn maag dit aankan zullen we vannacht wel merken.

We sliepen in een donativio (eigen bijdragen) herberg die binnen een uur vol was en de herbergier niet meer te bekennen was. Dus er was geen sluitingstijd wat sommige pelgrims maar moeilijk aan kunnen en dus laat met kabaal de herberg binnenkwamen. Het was warm heet en zweterig weer natuurlijk niets vergeleken bij de winden, het rook gewoon lekker fris. Om vijfuur hoor ik gestommel de eerste pelgrims zijn aan het pakken en ik kijk vanaf mijn stapelbed naar beneden en het bed van mijn echtgenoot is al leeg, zou ze al op pad zijn wat een verrassing, ik ben nog te moe om dit uit te vissen en doe nog een oogje dicht, om zes uur ga ik polshoogte nemen en daar zit zij gedoucht, aan haar derde kop thee vrolijk te kletsen met een Duitse, zo ben je er al Dirk, ik zit al uren te wachten. Nu daar kan ik het dan even mee doen, de boel snel ingepakt, wat water over de snuit toont nog wat en koffiegezet want zonder koffie gaan wij de deur niet uit. Een stuk brood met veel moeite weggeslikt en op weg de eerste berg met van 1400 meter is een kuitenbijter echt iets voor Marianne die met kaar klutsknietjes dapper naar boven stampt, toch bewonderenswaardig hoe een echtgenoot andere kanten op zo´n toch laat zien, je bent een bepaald gedrag van elkaar gewend en als dat in eens kompleet anders is sta je even te kijken, wat heet, je moet even flink wennen, kom Dirk we gaan weer, zo warm is het toch niet, moet je nu alweer drinken we hebben net nog gerust en geplast, heb je nu al weer honger, wil je nu al stoppen we zijn net een beetje opgang gekomen. Ik moet zeggen het is flink wennen met zo´n vrouw. Weet waar je aan begint als je zo´n tocht onderneemt met je echtgenoot, bijzondere kwaliteiten komen naar boven, het is maar dat jullie dat weten. Zo stammpen we weer 20 km door geweldige natuur in kolonne met de mede pelgrims, het is een kleurrijk gezicht en als ik echt niet verder kan besluiten we te stoppen bij een nieuwe herberg met zestienplaatsen, stabelbedden, een kroeg, fantastische tuin en een geweldige beheerder die mij fijntjes weet te vertellen als Marianne uit de buurt is, dat er vandaag zes Hollanders verblijven, één man en vijf vrouwen, hij lacht bulderend.

Adios

Dirk

De Meseta op

We waren blij dat we Burgos achter ons konden laten, het is een verademing om na zo´n mooie stad als Burgos toch de vrije natuur weer in te kunnen lopen, al spoedig de wijdse vergezichten en de rij pelgims die voor ons over het pad gaan en achter ons aanlopen. Er zijn veel nieuwe gezichten die in Burgos gestart zijn veel jonge mensen ook en zowaar bij de eerste pleisterplaats twee Hollandse meiden. Ze waren ook net gestart.
We lopen over de grindpaden ver van het autoverkeer tussen de korenvelden en steenhopen. Ondanks dat we vroeg vertrokken zijn besluiten we na 20 km om één uur te stoppen, het zonnetje brand te fel en er is te weinig schaduw. We zijn niet de enige die er de brui aan geven veel jonge mensen om ons heet houden het ook voor gezien en de herberg in Hornillos del Camino 60 plaatsen is in een mum van tijd vol, gelukkig is er in de kelder van het gemeentehuis nog extra slaapruimte zodat pelgims die om negenuur ´s avonds nog aankomen niet teleurgesteld worden. Het dorp heeft een suppermarktje en één bar en één restaurant, genoeg voor ons, we eten lekker een pelgimmenuutje met spagetti, vlees met patat en pruimen toe voor 8,90 euro, prima eten en een goede prijs. We gaan vroeg naar bed, het is warm en veel medeslapers liggen te draaien het duurt lang voordat het stil is.
´s Morgens om vijfuur gaat de eerste wekker, even later een krakend bed, dan twee voeten die hun weg zoeken naar de badkamer, geknisper met plasticzakken, de rugtas wordt ingepakt, inmiddels is de weede wekker gegaan en de volgende loper begint aan het ritueel van badkamer zakjes inpakken slaapzak in de rugtas, naar beneden even koffiedrinken, rugtas ophalen en met een klap valt de voordeur dicht, dit ritueel speelt zich in het donker af. Nog voor zes uur is driekwart van de pelgrims opweg en om zes uur besluiten wij ook het bed te verlaten en aan ons ritueel te beginnen. Om kwart voor zeven drinken we nog even koffie, nog even naar de wc en dan op weg. Onze voeten schuivelen nog moe van gisteren over de eerste grindpaden die ons meteen omhoogvoeren de meseta weer op, het is nog koud en het zonnetje is nog niet op, we volgen de rij van lopers die evenals ons een weg naar boven zoeken. Geweldig zo´n ochtengymanstiek, de zonnegroet valt hierbij in het niet, we voelen alle speren van de tenen tot aan onze kruin. De rugzak is nog zwaar we moeten weer even wennen net als onze benen om in het ritme te komen, misschien is er over vijf km koffie de kans is klein, dus wordt het na 10 km als we het ene huis dat het dorpje groot is na vijf km passeren. Om kwart voor tien dalen we af van de meseta naar Hontanas, bij de herberg is er koffie met croisants, onze vermoeide tenen mogen even luchten tot grote tevredenheid van kleintje die net als wij even opgelucht ademhalen, de grote met de bril kijkt nog wat moeilijk, hij is niet zo opgelucht hij weet dat we nog verder moeten en dat hij straks de donkere ruimte weer in moet.
Veel medelopers rusten hier uitgebreid het is weer erg warm geworden voordat we aan de laatste 10 km van deze dag beginnen naar Castrojeritz, met een tussenstop in het klooster van San Anton, de muren van het klooster en de kerk staan nog half overeind er is geen dak meer. Vroeger werden hier melaatsen verpleegd ver van de bewoonde wereld, de kloosters waren beroemd omdat zij een methode hadden ontwikkeld om de ziekte te genezen, na de vijftiende eeuw werd het klooster verlaten en is in verval geraakt. Nu houden vrijwilligers de restanten in ere en er is zelfs onder zeildoek een herberg ingericht.
Zittend in de kerk met opendak uit de 9e eeuw is een geweldige en imposante ervarig, de rillingen lopen over je rug als je aan zo´n inmense tijd denkt dat de kerk er staat en hoeveel monnikken, zieken en pelgrims hebben hier in al die jaren wel niet verbleven. Als we de weg vervolgen lopen we onder de bogen van de kerk door, het lijkt alsof de weg door de kerk loopt. Na een vermoeiende tocht stoppen we om 13.00 uur, douchen tas uitpakken, een uiltje knappen en op zoek naar een biertje, wijntje en wat eten, om daarna aan ons nachtritueel te beginnen.
Slapen, eten en drinken zijn momenteel onze belangrijkste bezigheden, wat is het leven toch simpel.


Gegroet

Dirk en Marianne

Soep

hoi trouwe lezers bedankt voor jullie reacties leuk om te lezen gezellig om wat te horen en vooral dat mijn knieën best wat zwaarder belast mogen worden om Marianne te ontzien!!!!!. Natuurlijk doen we dat, Marianne heeft al potjes smeermiddel gehaald en dat helpt best wel even, waardoor het sukkelen wat minder wordt en we toch nog aardige afstanden, wat heet 20 km afleggen.
Nog even de gezamenlijke maaltijd, de herberg "vader" had gedacht aan een salade en een lekkere soep met brood en spek, dit klonk niet gek. Tot de soep werd gemaakt en er handen vol brood in gingen en de spek, aan tafel stelde hij voor eerst de soep te eten en daarna de salade, de soep was lekker dik geworden de de herberg "vader" kon lekker opscheppen twee grote soeplepels op een bord, tot de rand toe vol werden ze doorgegeven. Gezien mijn eerdere ervaringen met broodpap vroeger tuis ( die werden mij op allerlei manieren gevoerd, maar voor het laatste hapje kwam de pap er steevast weer uit, tot grote vreugde van mijn moeder kan ik u zeggen. De boel zat inclusief mijn moeder weer eens lekker onder) zag ik deze soep niet zo zitten en als een haas ben ik maar even naar de pan gegaan en om een lepeltje gevraagd, ik eet normaal niet zoveel wist ik er in mijn beste Frans, Spaans uit te brengen. Goede kers van mij, er werd met lange tanden gegeten en menigeen stomte al na enkele happen, de "vader" at uiteraard vrolijk pratend door even als de twee Engelse paters die in onze groep verbleven, zij zijn vanuit hun parochies natuurlijk best wat gewend en toen er werd gevraagd of er nog liefhebbers waren voor een tweede bordje waren de paters van de partij. We leefden dus op sla, brood en als toetje kon er nog een stuk watermeloem vanaf. Ja wij ondankbare pelgrims moesten deze nacht maar op een houtje bijten, geen stinkende knoflooklucht, dat krijg je niet van broodpap wel knorrende magen.
´s middags hebben een aantal pelgrims nog even een bezoek gebracht aan een grot kerk, die naast grotwoningen in de bergwand nog in gebruik was. Dominicaanse priesters gaan daar voor en ook zijn er al zeven congressen in het kerkje gebouden. heel bijzonder, er mochten binnen geen foto´s gemaakt worden, maar het ave maria dat de priesters in het kerkje gezongen hebben zal nog lang in mijn geheugen staan.
Van Tossantos via Villafranka gelopen naar San Juan de Ortega. Het laatste stuk ruim 12 km bergje op in het lekkere zonnetje naar zo´n 1200 mtr, we hadden een troost het was onvoorstelbaar mooi. Alleen pelgrims op het pad door heide bossen langs korenveldjes, afdalen naar riviertjes en weer omhoog het bergje over. Toen wij om 14.00 uur in san Juan de Ortega kwamen, vonden we het welletjes. We hebben geslapen in het klooster, mijn eerste herberg van vorigjaar en zijn naar de kerk geweest. Een pelgrimsmis geheel in het Spaans, in de Kloosterkerk was ondanks dat we er weinig van begrepen erg boeiend. Na de dienst gezamenlijk soep eten, dit keer knoflooksoep. Gezien onze vorige ervaring waren we wat huiverig, hetgeen niet nodig was met zo´n 40pelgrimgangers hebben we soepgegeten dit geeft toch wel een bijzondere band.
Daarna hebben we nog lekker mexicaans gegeten onbestemde gerechten die we niet thuis konden brengen maar wel erg lekker. We waren niet de enige die benieuwd waren naar de inhoud van de maaltijd als er een bord gebracht werd zat een ieder reikhalzend te kijken wat er op lag en werd er in vele talen gevraagd wat is het!!! het was echt erg lekker hoewel we nog steed niet weten wat we gegeten hebben!
Na een nacht in een doorzakkend bed en Marianne die in haar dromen een grot bezocht werden we om tien voor vijf gewekt door de eerste pelgrims die opweg gingen. Om half zeven zijn wij ook maar op pad gegaan de laaste tocht naar Burgos voor we de meseta opgaan. In het boekje stond dat de laatste tien km door een industrie terrein gingen en dat veel pelgrims dit laatste traject de bus namen. Dus wij ook een uurtje op de bus wachten die een keer in de twee uur rijdt, de bus vloog ons in vollegang voorbij, realiseerde zich ineens dat de pelgrims wel een niet zouden kunnen lopen en mischien wel wilden rijden en ging vol in de remmen en al piepend (achterijpiep) kwan de bus terug, veel Spaanse verontschuldigingen en op naar Burgos, gezien het weer , veel zon en hoge temperaturen een uitkomst op dat moment, we hadden zeker geen zin om nog te lopen of twee uur te wachten.

Groeten

van Marianne en Dirk
uit een zeer luxe herberg voor 3 euro in Burgos achter de Kathedraal (twee persoonskamer)